Grootmeesters van film op papier... Van MISERY tot THE WEST WING

Kijk, daar zie je mij kijken naar de twee SUPER GROOTMEESTERS. 

Als je mijn gezicht had kunnen zien, dan had je de bewondering er af kunnen zien...

De oudere is WILLIAM GOLDMAN (meester scenarioschrijver van 24 films als MISERY en ontelbare re-writes van films). 

Hij is ook de schrijver van de oorlogsfilm A BRIDGE TOO FAR met Robert Redford: Als 17 jarig jongetje uit Nijmegen speelde ik daarin als figurant een Nazi, die zich terugtrok... zichtbaar in de eerste drie shots van de film voor de goede kijker... 

De jongere is AARON SORKIN (meester tv- en filmschrijver van o.a. WEST WING, A FEW GOOD MEN en CHARLIE WILSON'S WAR). 

Ik moest vandaag aan hen denken, toen ik drie scenario's doorlas. Alle drie de scenario's waren prima wat inhoud betreft. Maar het was zwaar om er door heen te komen:

Waarom? 

"Zwarte pagina's" noemen ze dat in Amerika: Oftewel: De pagina staat zo vol met zinnen, dat de pagina wel zwart lijkt. 

In Amerika is dat verboden. Je script moet lezen als een trein...

Bovenstaande WILLIAM GOLDMAN was de eerste, die een scenario tot een geweldig spannende,  super leesbare "film op papier" maakte. Als je begon te lezen, kon je het niet meer neerleggen...

Dat was echt een revolutie. Het was super opwindend om zijn scripts te lezen. 

Aaron Sorkin noemde hem de "SERGEANT PEPPER" van het scenario schrijven.  "Sergeant Pepper" was het revolutionaire album van The Beatles. Na "Sergeant Pepper" was de popmuziek nooit meer hetzelfde.

Sinds Goldman is scenario schrijven niet meer hetzelfde...

Sorkin zelf kan er ook wat van. Zijn scripts lezen zo lekker, dat je vergeet dat je al op pagina 20 bent, als je eigenlijk maar 5 pagina's had willen lezen. 

Dat noemen ze de Sorkin-touch: Hij schrijft korte, snelle, ritmische dialogen... Meestal zegt men niet meer dan een paar woorden tegen elkaar...

Zowel Goldman als Sorkin weten dat het OOK hun taak is de lezer enorm te entertainen. Want in Amerika is die lezer degene, die beslist of iets doorgaat of niet...

 

De meneer rechts kan er ook wat van: SHANE BLACK. Zijn beschrijvingen zijn ZO goed en ZO lekker geschreven, dat het bijna een verhaal-kunst apart is... Lees zijn LETHAL WEAPON of THE LONG KISS GOODNIGHT maar eens.

Je kunt hun scripts gewoon op het internet vinden, als je eens iets wil lezen. Bijvoorbeeld op de site www.simplyscripts.com. 

Een script, dat leest als een trein is bijvoorbeeld DIT SCRIPT. 

Vandaag wilde ik dat 1 van die 3 scripts zo las...

Jack Nicholson's wonder en ANTI romantische comedy

Deze zwerver met het 'I need a miracle'-bord is een goede bekende op Hollywood Boulevard. Ik heb het hem niet durven vragen, maar wie weet was hij ooit een acteur met een droom. Of een producent.

De beste vriend van acteur Jack Nicholson heet Harry Gittes, een producent, die ook een wonder nodig had.

Mensen, die de films van Jack Nicholson goed kennen, begint nu een lampje te branden. Ja, heet Jack Nicholson in de film CHINATOWN niet Gittes?

Inderdaad, Jack heeft zijn rol genoemd naar zijn vriend.

Diezelfde Harry Gittes zag jaren later dat Jack enorm veel moeite had met de nieuwe verloofde van zijn dochter. Jack haatte die lul. Weg moest die van zijn dochter!

Maar Jack kon er niets aan doen.

Harry had toevallig een boek, wat hetzelfde onderwerp had. Hij gaf het aan Jack. Misschien een film?

Jack zei onmiddellijk ja, want nu kon hij in film doen, wat hij niet tegen die lul van een verloofde in het echt kon doen.

Het was een rol, die Jack normaal nooit gespeeld had. Maar hij gebruikte het nu als een soort therapie.

Niet dat het makkelijk ging. Jack wilde allerlei aanpassingen in het script, en veel voice overs, want hij wilde wel enorm 'genieten'.

Maar de schrijver kreeg toevallig net een lucratief aanbod om JURRASSIC PARC 3 grondig te herschrijven voor enorm veel geld per week, dus die was er niet.

Daarbij maakte de distributeur ook problemen, want deze film was toch geen goede opvolger voor Jack na het succesvolle AS GOOD AS IT GETS: Dit was zelfmoord voor Jack als filmster...

Uiteindelijk werd de film toch gedraaid... Jack was blij, want hij had zijn 'therapie-speeltje' gehad. En Harry Gittes was blij dat zijn vriend Jack weer blij was.

Tot ieders verbazing werd de film ABOUT SCHMIDT een gigantisch financieel succes. En Jack werd tot zijn verbazing enorm geprezen voor zijn gewaagde keuze in acteren. Het leverde hem zelfs een Oscar-nominatie op.

Tja, zei Edward Wang, de assistent van Harry Gittes, die dit vertelde: Misschien is het toch waar wat scenarioschrijver William Goldman ooit zei: Nobody knows anything in Hollywood...

Hij werkt al een tijd hard aan iets nieuws: De eerste ANTI-ROMANTISCHE COMEDY:

Het gaat over een man, die bij zijn verloving wegloopt.

20 jaar later gaat ie terug, en hij ziet dat haar leven geruineerd is, ze vertrouwt niemand meer, waardoor ze haar familie geruineerd heeft.

Maar hij jumpstart dan hun levens weer...

Dat klinkt als een goed verhaal. Tom Hanks doet mee. Dit zou een groot succes moeten gaan worden...

Maar al jaren lukt het niet om dit echt van de grond te krijgen.

Eigenlijk is het wachten op zo'n Jack-Nicholson-haat-zijn-dochters-verloofde-maar-dan-anders...

Oftewel hopen op een wonder...

Batman met condoom

Is BATMAN schrijven leuk?

Ja en nee, vertelde deze Dan Waters. Hij schreef BATMAN RETURNS, dat in Amerika meer dan 150 miljoen dollar aan de kassa opbracht. 

Het is ja leuk, omdat het zijn grootste droom was. Toen hij eraan begon, dacht hij dat het 'beter dan sex' was.

Maar... in Amerika zijn minstens 50 miljoen mensen, die zichzelf Batman-kenner vinden. Zij weten het allemaal beter; een beetje zoals in Nederland iedereen het beter weet dan de trainer van het nationale voetbalelftal. 

En als je ook maar iets fout doet, 'wensen ze massaal dat je kanker krijgt'. En nog veel ergere dingen.

Dus hij moest supervoorzichtig zijn met elk woord, wat hij schreef.  

Batman schrijven bleek dus niet 'beter dan sex', vertelde hij: 'Batman schrijven is als neuken met 50 condooms om'.

Een zelfde soort ervaring had scenarioschrijver William Goldman (MISERY, BUTCH CASSIDY, MARATHON MAN, THE PRINCESS BRIDE plus 20 andere speelfilms). 

Hij kreeg ooit de opdracht om een scenario te schrijven van het toen nog ongepubliceerde boek ALL THE PRESIDENT'S MEN, over de val van President Nixon door de Watergate-affaire. 

Een enorme eer!

Maar ook een enorme last. Want alle feiten moesten kloppen. Want anders zouden "all the president's men" de filmstudio voor vele miljoenen kunnen aanklagen. 

Probleem was: Niemand kende alle feiten nog echt. En de schrijver van het boek moest de identiteit van 'Deep Throat', de mysterieuze grote tipgever geheim houden.

Dus Goldman schreef steeds iets, en vloog dan steeds naar de schrijver om hem het te laten lezen. En dan vroeg hij: Klopt dit, in de zin dat de filmstudio niet aangeklaagd kan worden?

De schrijver zei dan of 'ja' of 'herschrijf het nog maar eens'.

Uiteindelijk kwam het goed. En Goldman's script won een Oscar. 

Maar zo leuk als het voor de buitenwacht leek, was het schrijven dus niet...