Pitchen: Hoe doe je het in de praktijk?

In Amerika zie je vaak nummerborden met een "eigen tekst".

Deze is heel duidelijk maar ook teasend: Omdat de KGB eigenlijk een GEHEIME dienst is. En dan ook nog eens MRS ervoor...

Het zou een titel van een film kunnen zijn.

Dit is SYD FIELD, scenario guru. Hij is wereldberoemd geworden door zijn term "plotpoint".

Zeg je Syd Field, dan zeg je "plotpoint".

Wat zou zijn nummerbord zijn?

Precies. Wij konden onze ogen niet geloven, toen hij zijn auto naast de onze parkeerde.

Maar het heeft ook wel iets: Namelijk: DUIDELIJKHEID. En je moet je onderscheiden in die grote jungle van Hollywood.

Over naar hoe het werkt bij grote "pitch-festen", waar je -vaak tegen betaling- kunt pitchen. 

Wat pitcht deze man?

Hij laat niets te raden over: Een film over een kok. 

Wij zouden dat belachelijk vinden, om ons zo om te kleden.

Maar deze man weet dat hij op dit "pitch-fest" niet de enige is, die pitcht. Nee, er zijn honderden anderen (concurrenten). Dus hij wil een onuitwisbare indruk maken.

Kijk, dit is een deel van de tafelindeling.  Achter iedere tafel een producent. 

"Donner" betekent bijvoorbeeld de productiemaatschappij van Richard Donner, de man van bijvoorbeeld de LETHAL WEAPON films met Mel Gibson, FREE WILLY en X-MEN.

"Kopelson" is Arnold en Anne Kopelson, verantwoordelijk voor bijvoorbeeld SEVEN met Brad Pitt, THE FUGITIVE met Harrison Ford en PLATOON.

Iedereen heeft slechts 5 minuten om te pitchen. De eerste halve minuut is om je voor te stellen: Je naam en je beste prestatie tot nu toe. Heb je niet echt iets bijzonders, zeg dan niets.

Dan pitch je (volgens de pitch-regels, die ik binnenkort zal beschrijven). Niet langer dan 1 of anderhalve minuut. 

Want dan hou je nog relatief ruim de tijd over om de producent te laten reageren. Dat is heel erg belangrijk. Want in die feedback kun je horen, wat er mogelijk nog beter of anders kan. 

Om dit goed te kunnen doen, moet je dus je pitch terugbrengen tot maximaal anderhalve minuut. Daar zijn allerlei trucs voor (die komen ook een andere keer). 

Je moet die ene pitch super goed uit je hoofd kennen. Want je moet hem heel relaxed vertellen, bijna alsof je hem ter plekke verzint. 

Daarom zie je ook in de voorbereiding al die mensen, die als zombies in zichzelf hun pitch herhalen en herhalen. Sommigen raken zo zenuwachtig, dat ze hun eigen naam niet meer weten.

Serieus: Het gebeurt vaak: "Hallo, mijn naam is..." En dan blanco.

En het is begrijpelijk. Vanwege de enorme druk: deze 5 minuten kan je JA tegen je droomproject betekenen en je ook nog eens rijk maken. 

MAAR: Je moet ook nog eens niet 1 maar 2 pitches voorbereiden. Want het kan dat de producent je na 15 seconde onderbreekt, en zegt: Sorry, wij werken al aan zoiets. Heb je iets anders?

Dan moet je -met een bruggetje- meteen omschakelen naar die andere pitch.

Dat gebeurde ons 2 keer. Dan schrik je je rot. Je wereld stort in. Maar je moet binnen 1 seconde van die schrik bekomen, professioneel blijven glimlachen, en hup, de volgende pitch...

Want waar gaat het om? Wat wil je bereiken in zo'n pitch-fest? 

Dat de producent zegt: Hier is mijn kaartje, bel me morgen of stuur me morgen een synopsis, treatment of een script. 

Dus je pitch moet enorm TEASEND zijn. En hoe dan ook EMOTIE opwekken.

Want: De producent moet MEER willen weten. Dus vertel NOOIT hoe het afloopt...

Hoe krijg je het aller sterkste film-verhaal?

Deze T-shirts worden best goed verkocht: WHAT WOULD CHARLIE MANSON DO?

Voor wie het niet weet: De bende van Charles Manson vermoordde een stel mensen.

Onder hen was de zwangere vrouw van de regisseur van CHINATOWN en ROSEMARY'S BABY: de Franse Pool ROMAN POLANSKI.

De moorden waren gruwelijk, en schokten de wereld. 

Lange tijd leek het of ze niet gepakt konden worden. De misdaad leek perfect.

Slechts door een halve duimafdruk werden ze toch veroordeeld.

Ter dood. Maar toen wijzigde California de wet, en het werd levenslang: 

Het Kwaad leeft dus nog.

Wat heeft dat nou met film en met de volgende foto te maken?

Kijk, daar wijs ik aan, waar we een tijdje woonden.

Dit is de vermaarde TOPANGA CANYON. Een soort kloof tussen bergen.

Aan de ene kant van de bergen ligt het schatrijke Malibu aan zee. 

Daar wonen vele filmsterren, zo gevarieerd als BRAD PITT, MEL GIBSON, JULIE ANDREWS, JOHN CUSACK, ADAM SANDLER, CHER, een paar FRIENDS-STERREN, "FRASIER" en bijvoorbeeld CHER.

Aan de andere kant van Topanga Canyon ligt de San Fernando Valley: 

Voordat de air conditioning was uitgevonden, woonde er haast niemand:

Omdat dit plateau loei-heet wordt, vaak maanden achter elkaar tussen de 30 en 40 graden. 

En precies hiertussen in dus zit deze oase van rust. 

Waar vroeger popsterren als NEIL YOUNG, THE DOORS en de drummer van THE EAGLES (hier geboren) kwamen... 

Voor rust, inspiratie, maar met name om de drugs.

Want in deze canyon komt nauwelijks politie. Iedereen doet waar hij zin in heeft.

Dat wisten wij niet, toen we hier gingen wonen. 

Wij wisten alleen dat hier twee NEDERLANDSE CAMERAMANNEN woonden: 

ROGIER STOFFERS, bekend van KARAKTER en Amerikaanse kassuccessen als JOHN Q met DENZEL WASHINGTON, DISTURBIA en onlangs nog LAKE VIEW TERRACE met Samuel L. Jackson.    

En de andere is JOOST VAN STARRENBURG, die behalve MIJKE DE JONG-films veel commercials draait. 

Wij dachten: Heerlijk rustig... 

Maar elke dag kwamen er wel een paar mensen luidruchtig verderop in de straat.

Want daar had de bende van Charles Manson ook gemoord. 

En dat "kwaad" fascineert nu nog...

En daarom was dat huis (het Hinman-house) nu een "attractie". 

Lees hierover bijvoorbeeld in het schitterende boek van A. F. Th. van der Heijden: SCHERVENGERICHT. 

Wat heeft dat nou met film te maken?

Een definitie van een filmverhaal is het volgende:

Een film-verhaal is eigenlijk de tegenstander in het verhaal.

Geen goede tegenstander? Geen goed film-verhaal.

Het doet er totaal niet toe of je een goede hoofdpersoon hebt bedacht.

Zonder geweldige tegenstander heb je NIETS. 

Of beter geformuleerd:

Hoe sterker de tegenstander, des te beter je film-verhaal.

"Kwaad" is meestal een hele goede tegenstander. 

Vooral als het "kwaad" niet echt wordt verslagen aan het eind.

Neem SILENCE OF THE LAMBS:  

Aan het eind is HANNIBAL THE CANNIBAL niet verslagen. 

Hij leeft gewoon in vrijheid door... Dat is pas eng.

Hebben we zoiets in Nederland ook?

Jazeker!

In de film SPOORLOOS wordt de hoofdpersoon levend begraven...

En het "kwaad" leeft gewoon in vrijheid door.

Probeer dus altijd eerst een super geweldige tegenstander te vinden.

Want de tegenstander is je verhaal. Niets anders.

En hoe "kwader", gevaarlijker, onvoorspelbaarder, meedogenlozer, des te beter.

Want dat kwaad fascineert.

Vandaar dat vandaag nog elke dag mensen op bedevaart komen in Topanga.

En natuurlijk ook op EL CIELO DRIVE, waar Mansen en zijn gang Polanski's zwangere vrouw en een stel kennissen bruut ombrachten.

Wij zijn er ook gaan kijken: Maar er was slechts een hek: Het huis is afgebroken.

En toch: Het was er hoe dan ook eng...

Begrijp je nu waarom vandaag de dag nog die T-shirts verkocht worden?

Je contract bij de beste cocktail van Hollywood

Dit is de oudste bar van Hollywood. En meteen ook de beroemdste.

Hij ligt een paar honderd meter van het beroemde GRAUMAN'S CHINESE THEATRE.

Je ziet hem vaak in films, zoals OCEAN'S ELEVEN.

Vroeger kwamen alle filmsterren en producenten hier. Bijvoorbeeld om over een nieuw contract te praten. Dat schreven ze dan op een bierviltje.

Je kunt er goed eten, als je tenminste van origineel oud-Joods-Oostenrijks eten houdt.

Maar eigenlijk kwamen de sterren voor de wereldberoemde cocktails: van MARILYN MONROE tot PARIS HILTON en van FRANK SINATRA tot MEL GIBSON. 

Die worden de afgelopen halve eeuw gemaakt door deze fantastische man. Die pakt je helemaal in met zijn onvoorstelbare cocktails en zijn verhalen over de sterren.

Ik moest hier aan denken, toen ik gister geinterviewd werd over contracten in film en tv.

Had ik rare ervaringen met contracten gehad?

Ik moest denken aan een tv-serie, waar ik creative producer was.

In mijn contract stond dat mijn naam op de begincredits zou komen DIRECT na de 6 hoofdrolspelers.

Maar dat gebeurde niet. 

NEE-EE, zei de producent: Dat staat wel in je contract, maar wij producenten hebben een ANDER contract met de omroep. En dat geldt.

He, zei ik. Daar wist ik niets van. 

OH NEE?, zei de producent. GOH...

Een jaar later zag ik deze producent weer. Trots vertelde hij dat de serie in Rusland ge-remaket werd.

Hee, zei ik, in mijn contract staat dat ik geld krijg voor elke aflevering die ge-remaket wordt.

NEE-EE, zei de producent: Dat staat wel in je contract, maar in onze algemene bepalingen staat, dat wij eerst al onze verliezen mogen verrekenen.

Algemene bepalingen? Daar wist ik niks van.

OH NEE?, zei de producent: GOH...

Nog bonter maakte een andere Nederlandse producent het.

Hij had afgesproken met een schrijver van een enorm succesvolle drama-serie: Jij krijgt de helft, als ik het verkoop naar buitenland. Okee?

Okee, zei de schrijver. Een half jaar later zag hij de serie op Belgie. Hij belde meteen de producent.

NEE-EE, zei de producent: Jij krijgt de helft als ik hem verkocht. Maar ik heb hem niet verkocht aan de Belgen. Ik heb hem GERUILD.

Moraal: Zorg dat je contract waterdicht is. Dat is nogal wat.

Want een film-contract is bijvoorbeeld het enige contract ter wereld, waarin "winst" niet "winst" betekent. 

In elk film-contract moet dat weer opnieuw gedefinieerd worden.

Hollywood kan er ook wat van. 

Beroemd is het verhaal, dat EDDY MURPHY het verhaal van de film COMING TO AMERICA had gejat van een script dat hij had gelezen.

Iedereen van de film-maatschappij wist dat. Maar niemand durfde de grote filmster te beledigen.

Want Hollywood is maar bang voor 1 ding: Ontslagen te worden (daarom zegt iedereen ook het liefst nee tegen je script, dat is lekker veilig).

De film werd gemaakt, werd een enorm succes, een kleine 300 miljoen aan de kassa in Amerika alleen al.

Toen deed de oorspronkelijke schrijver de filmmaatschappij een proces aan.  

Die wilde een deel van de winst.

NEE-EE, zei de filmmaatschappij. Die 300 miljoen is verlies. En de film zal pas over 40 jaar MISSCHIEN een beetje winst maken.

De filmmaatschappij kon dat nog hard maken ook...

Moraal: Laat nooit je script bij EDDY MURPHY slingeren...   

Pitch je idee aan Mel Gibson, Denzel Washington, Richard Gere, Steve Martin of Jennifer Lopez en wordt binnen twee uur miljonair

Een van de twee mannen op de foto is Christopher Lockhart, een van de grote pitch-koningen van Hollywood.

Is het de staande man of de liggende man?

Eerst werkte hij bij top-agentschap ICM. Nu werkt hij bij top-agentschap William Morris. Dat is zo voornaam, dat het een eigen straat heeft. Dat heeft hier verder alleen L. Ron Hubbard, dat met vele Scientology-gebouwen zeer prominent aanwezig is in Hollywood.

Chris heeft direct toegang tot Mel Gibson, Denzel Washington, Richard Gere, Jennifer Lopez en Steve Martin.  Als hij je film-idee geschikt vindt voor een van de bovengenoemde sterren, dan belt hij ze direct, en dan rijdt hij je er meteen naar toe.

Zo kun je binnen twee uur ineens miljonair zijn. Met een film-idee van maar 1 regel. Of hoogstens 3 of 5 regels, meer hoeft echt niet. Mag zelfs niet.

Een voorbeeld van zo'n pitch is: "A guy has to proof his innocence for a murder he hasn't committed yet." 

Dat is de Spielberg's film MINORITY REPORT, met Tom Cruise. 

De regel is: Als je iemand iets pitcht moet diens reactie zijn: WOOOWWW! 

Of eventueel: JEEEEE----SUS! (WAT ERG EN TEGELIJK INTRIGEREND!) 

Het heeft niets met duur te maken. Hollywood kan duur helemaal niet schelen: Het gaat erom of het te verkopen is: Duur of goedkoop, maakt niet uit.

En het kan echt heel goedkoop zijn: Neem bijvoorbeeld de film THE BREAK UP: Dat is een heel goedkope film, die zich grotendeels binnenskamers afspeelt rond een relatie, die eindigt. (Het enige dure waren de twee sterren, Jennifer Aniston en Vince Vaughn).  

1 keer in het jaar is Chris te gast bij een bepaalde Hollywood Writers Group. Alle leden mogen dan pitchen. De zaal is altijd al maandenlang uitverkocht. 

Ook mensen die niet pitchen komen, want het is een groot spektakel. Wij zagen het al een paar keer, en het is met name door Chris' zijn leuke, onconventionele manier van reageren op de pitches. 

Soms gaat hij als een wildeman te keer, soms gaat hij er ineens gewoon bij liggen, zoals op de foto.

Maar het is allemaal schijn, want hij is diep serieus. Hij zegt: Als je wil meedoen met de grote jongens, dan behandel ik je ook als de grote jongens. 

Hij zegt: Dus als ik zeg dat je pitch niet goed is, ga dan niet zeuren, dat je script misschien wel goed is, want DAN IS JE PITCH GEWOON NIET GOED EN HEB JE JE HUISWERK NIET GOED GEDAAN EN VERDOE JE MIJN TIJD!

En hij heeft natuurlijk gelijk: Het is een zeer precies vak, een gouden pitch maken. En het wordt telkens maar weer onderschat hoe moeilijk dat is. Iedereen denkt: Ach, dat doe ik even... en komt nergens. Want er zit een volledige "dubbele" structuur en een bepaald eisenpakket onder dat schijnbaar eenvoudige zinnetje.

 

(Ons aankomende boek gaat hier ook over: Wat zijn de elementen van een goed film-idee).

Een paar voorbeelden van zijn reacties op pitches uit de zaal: 

Iemand pitchte: Een actie-film over een modder-verschuiving, dat een trailerpark (een soort woonwagenkamp) bedreigt.  Chris reageerde: Who the fuck cares about trailerparks!

Iemand pitchte: Een comedy over een werkeloze man, die een cult start om geld te verdienen. Chris reageerde: Wat is er in Godsnaam comedy aan een cult als Charlie Manson of Waco?

Iemand pitchte: Een comedy over iemand, die vervelende mensen uit zijn telefoon-geheugen verwijdert, en dan blijkt dat hij ze in het echt ook heeft verwijderd. Chris reageerde: En dan? Waar is de rest? Je hebt een half idee, dus kom met de andere helft, die het WOOOW maakt, en we zijn in business. 

Iemand pitchte: Een kerstfilm over een kind dat de speelgoedfabriek van de Kerstman op de Noordpool moet redden, want de Noordpool is bijna weggesmolten vanwege global warming. Chris reageerde: BOOOORING. Weer zo'n kind dat Kerstmis redt. Kom eens met iets origineels.

En zo kwamen er nog vele pitches. Helaas zat er geen topper in. Maar het had gekund. En je hoeft er geen enkele opleiding voor te hebben. Alleen een heel goed idee. Iedereen kan het... 

Dat bewees vorig jaar JUNO, geschreven door een ex-paaldanseres (en ze won er de Oscar mee): Logline: Een zwangere scholiere besluit zelf een adoptiemoeder uit te kiezen voor haar aanstaande baby.

Volgende week gaat hier de nieuwe film van Clint Eastwood in premiere: GRAN TORINO: Geschreven door een vrachtwagenchauffeur, die fruit vervoert, in een cafe, met wat hulp van de barman en een gasfornuisverkoper. Logline: Een verongelijkte veteraan uit de Korea-oorlog besluit zijn Aziatische buurjongen te veranderen, nadat die zijn meest dierbare bezit heeft gestolen: Een Gran Torino (een wagen uit 1972).

De deur van Chris staat in principe altijd open. Want... de grote Hollywood Studio's weten dat originele ideeen altijd van buiten komen. En niet van henzelf.

Vervolgens hebben de Studio's dan wel enorm veel data en ervaring om zo'n idee ten volle te realiseren. 

En Hollywood is heel bang dat het net jouw geweldige idee mist...

We hebben Chris' zijn  directe nummer, dus als iemand een WOOOOOW pitch of een JEEEE-SUS pitch heeft, dan kun je hem via ons direct bereiken.  

De machtigste vrouw in Hollywood

1 meter 55 is ze. De machtigste vrouw in Hollywood. Want alles wat Nancy Meyers maakt, levert heel veel geld op.

Ga maar na: Ze schreef, regisseerde en produceerde bijvoorbeeld: WHAT WOMEN WANT (met Mel Gibson en Helen Hunt), SOMETHING'S GOTTA GIVE (met Jack Nicholson en Diane Keaton) en THE HOLIDAY (met Kate Winslet en  Cameron Diaz).

Ze begon ooit met het schrijven van de film PRIVATE BENJAMIN, dat een ster van Goldie Hawn maakte, en toen het enorme bedrag van 187 miljoen dollar aan de kassa opleverde. De film draaide in Amerika overal de nu ongelooflijke tijd van ruim 6 maanden in de bioscoop...

Ik in Nederland zag die film toen als een 'luchtig comedietje'. Maar Nancy Meyers vertelde dat de belangrijke mannen van Hollywood de film weigerden te maken, omdat het over een vrouw ging, die weigerde de conventionele regels te volgen. Dat zag je toen nergens.

De film werd een succes dankzij de vrouwen, die Goldie een held en een voorbeeld vonden.  En toen er ook drie Oscar-nominaties kwamen, wisten de Hollywood-mannen zich niets meer te herinneren van hun tegenstand en omarmden Nancy Meyers. Nu mocht ze doen wat ze wilde... Wat wilde ze maken?

Haar probleem is dat ze het nooit van te voren weet. Ze gaat maar zitten en begint maar wat te schrijven. 

Geen flauw idee...

Maar: Ze weet dat er altijd iets gebeurt...

THE HOLIDAY ontstond bijvoorbeeld doordat ze een huis in Frankrijk huurde. Ze dacht dat ze een koopje had: Het was bijna gratis! Maar ze had de kleine lettertjes niet gelezen, en het bleek dat ze getekend had voor huizenruil... En ineens had ze een film voor Cameron Diaz en Kate Winslet.

En SOMETHING'S GOTTA GIVE ontstond doordat ze ineens in de menopauze zat. En daardoor had ze ineens een film voor Jack Nicholson: die valt eerst op de dochter en daarna op de moeder, die vanwege de menopauze denkt dat ze nooit meer iets met iemand zal kunnen krijgen.

En zo werkt ze altijd. Ze kan niet van te voren denken, wat ze gaat schrijven. Ze voelt zich verwant met schrijfster Joan Didion, die zei: "Ik weet niet wat ik denk, totdat ik schrijf."

Het maakt de Hollywood-bazen niet uit,  zolang haar "smart sophisticated romantic comedies" maar geld opleveren. Goedkoop zijn ze niet overigens, wat vreemd mag lijken, omdat ze zich voornamelijk binnenskamers afspelen: Elke draaidag kost 300.000 dollar.

Nancy is inmiddels bezig met een nieuwe film, met Meryl Streep, Alec Baldwin en Steve Martin. Nee, ze wil nog niet zeggen waar hij over gaat, want er kan nog van alles gebeuren...