Pitch je idee aan Mel Gibson, Denzel Washington, Richard Gere, Steve Martin of Jennifer Lopez en wordt binnen twee uur miljonair

Een van de twee mannen op de foto is Christopher Lockhart, een van de grote pitch-koningen van Hollywood.

Is het de staande man of de liggende man?

Eerst werkte hij bij top-agentschap ICM. Nu werkt hij bij top-agentschap William Morris. Dat is zo voornaam, dat het een eigen straat heeft. Dat heeft hier verder alleen L. Ron Hubbard, dat met vele Scientology-gebouwen zeer prominent aanwezig is in Hollywood.

Chris heeft direct toegang tot Mel Gibson, Denzel Washington, Richard Gere, Jennifer Lopez en Steve Martin.  Als hij je film-idee geschikt vindt voor een van de bovengenoemde sterren, dan belt hij ze direct, en dan rijdt hij je er meteen naar toe.

Zo kun je binnen twee uur ineens miljonair zijn. Met een film-idee van maar 1 regel. Of hoogstens 3 of 5 regels, meer hoeft echt niet. Mag zelfs niet.

Een voorbeeld van zo'n pitch is: "A guy has to proof his innocence for a murder he hasn't committed yet." 

Dat is de Spielberg's film MINORITY REPORT, met Tom Cruise. 

De regel is: Als je iemand iets pitcht moet diens reactie zijn: WOOOWWW! 

Of eventueel: JEEEEE----SUS! (WAT ERG EN TEGELIJK INTRIGEREND!) 

Het heeft niets met duur te maken. Hollywood kan duur helemaal niet schelen: Het gaat erom of het te verkopen is: Duur of goedkoop, maakt niet uit.

En het kan echt heel goedkoop zijn: Neem bijvoorbeeld de film THE BREAK UP: Dat is een heel goedkope film, die zich grotendeels binnenskamers afspeelt rond een relatie, die eindigt. (Het enige dure waren de twee sterren, Jennifer Aniston en Vince Vaughn).  

1 keer in het jaar is Chris te gast bij een bepaalde Hollywood Writers Group. Alle leden mogen dan pitchen. De zaal is altijd al maandenlang uitverkocht. 

Ook mensen die niet pitchen komen, want het is een groot spektakel. Wij zagen het al een paar keer, en het is met name door Chris' zijn leuke, onconventionele manier van reageren op de pitches. 

Soms gaat hij als een wildeman te keer, soms gaat hij er ineens gewoon bij liggen, zoals op de foto.

Maar het is allemaal schijn, want hij is diep serieus. Hij zegt: Als je wil meedoen met de grote jongens, dan behandel ik je ook als de grote jongens. 

Hij zegt: Dus als ik zeg dat je pitch niet goed is, ga dan niet zeuren, dat je script misschien wel goed is, want DAN IS JE PITCH GEWOON NIET GOED EN HEB JE JE HUISWERK NIET GOED GEDAAN EN VERDOE JE MIJN TIJD!

En hij heeft natuurlijk gelijk: Het is een zeer precies vak, een gouden pitch maken. En het wordt telkens maar weer onderschat hoe moeilijk dat is. Iedereen denkt: Ach, dat doe ik even... en komt nergens. Want er zit een volledige "dubbele" structuur en een bepaald eisenpakket onder dat schijnbaar eenvoudige zinnetje.

 

(Ons aankomende boek gaat hier ook over: Wat zijn de elementen van een goed film-idee).

Een paar voorbeelden van zijn reacties op pitches uit de zaal: 

Iemand pitchte: Een actie-film over een modder-verschuiving, dat een trailerpark (een soort woonwagenkamp) bedreigt.  Chris reageerde: Who the fuck cares about trailerparks!

Iemand pitchte: Een comedy over een werkeloze man, die een cult start om geld te verdienen. Chris reageerde: Wat is er in Godsnaam comedy aan een cult als Charlie Manson of Waco?

Iemand pitchte: Een comedy over iemand, die vervelende mensen uit zijn telefoon-geheugen verwijdert, en dan blijkt dat hij ze in het echt ook heeft verwijderd. Chris reageerde: En dan? Waar is de rest? Je hebt een half idee, dus kom met de andere helft, die het WOOOW maakt, en we zijn in business. 

Iemand pitchte: Een kerstfilm over een kind dat de speelgoedfabriek van de Kerstman op de Noordpool moet redden, want de Noordpool is bijna weggesmolten vanwege global warming. Chris reageerde: BOOOORING. Weer zo'n kind dat Kerstmis redt. Kom eens met iets origineels.

En zo kwamen er nog vele pitches. Helaas zat er geen topper in. Maar het had gekund. En je hoeft er geen enkele opleiding voor te hebben. Alleen een heel goed idee. Iedereen kan het... 

Dat bewees vorig jaar JUNO, geschreven door een ex-paaldanseres (en ze won er de Oscar mee): Logline: Een zwangere scholiere besluit zelf een adoptiemoeder uit te kiezen voor haar aanstaande baby.

Volgende week gaat hier de nieuwe film van Clint Eastwood in premiere: GRAN TORINO: Geschreven door een vrachtwagenchauffeur, die fruit vervoert, in een cafe, met wat hulp van de barman en een gasfornuisverkoper. Logline: Een verongelijkte veteraan uit de Korea-oorlog besluit zijn Aziatische buurjongen te veranderen, nadat die zijn meest dierbare bezit heeft gestolen: Een Gran Torino (een wagen uit 1972).

De deur van Chris staat in principe altijd open. Want... de grote Hollywood Studio's weten dat originele ideeen altijd van buiten komen. En niet van henzelf.

Vervolgens hebben de Studio's dan wel enorm veel data en ervaring om zo'n idee ten volle te realiseren. 

En Hollywood is heel bang dat het net jouw geweldige idee mist...

We hebben Chris' zijn  directe nummer, dus als iemand een WOOOOOW pitch of een JEEEE-SUS pitch heeft, dan kun je hem via ons direct bereiken.  

Tarantino-gaffer ziet licht

Mijn internet deed het niet. Daarom snel naar de dichtstbijzijnde plek met gratis internet: Jack In The Box. 

Dat is een soort McDonald's, maar dan van 'lager' allooi. Als McDonald's Albert Heijn is, dan is Jack In The Box de Aldi. 

Als je erg arme Amerikaanse wijken inrijdt, dan zie je op gegeven moment nergens meer winkels met bekende namen van franchises. Behalve eentje: Jack In The Box.

Die is meestal 24 uur per dag open, alle dagen van het jaar, ook op eerste Kerstdag. Het stikt er dan van de zwervers, die zich proberen te warmen.

De Jack In The Box, waar ik me heen haastte, staat midden in Hollywood, tegenover de Amoebe muziekwinkel, waar je minstens 1 keer geweest moet zijn als je hip wil zijn.  

Ik stond achter een rommelige vijftiger, die een beetje op Geert Mak leek. Hij droeg een crew jasje van KILL BILL 2  van regisseur Tarantino.  

Ik dacht: Toch even vragen. Hoe was dat nou, met Tarantino en zo...

Hij vertelde mopperig dat hij chef licht was en dat deze Tarantino-film gewoon een klus als alle andere klussen was. Ach die Tarantino, die was eigenlijk niet anders dan de gemiddelde andere regisseur: Een wat opgefokte creatieve gek, die steeds iets onmogelijks wil, wat wij gewone crew-mensen maar weer moesten oplossen... 

Hij bestelde een hamburger en zei: Ach meneer, ik weet niet of u wel eens een regisseur op een set gezien heeft: Dat zijn vaak net kleine tirannen, die denken dat ze ineens een hele grote u weet wel hebben...

Ik dacht: Laat ik nou maar niet zeggen dat ik ook regisseur ben. 

Meteen begon hij over de slechte situatie hier in Californie. Want al het filmwerk is verhuisd naar het goedkope Canada. En sinds een paar jaar naar andere staten, die geweldige tax-breaks geven. 

En dat betekent dat hij nooit meer aan het werk komt. Want hij mag vanwege de vakbond niet buiten Californie werken.  

Daarom is hij nu al lange tijd zonder werk. Vanwege die verdomde vakbond, die voor hem moet zorgen, maar nu zorgt dat hij nooit meer kan werken.

Nee, hij zag het somber in. 

Maar, zei hij, ik had nooit kunnen dromen dat een zwarte man president van Amerika zou worden. Dus wie weet is er nog hoop...

Ik nam een kop koffie (want op je bonnetje staat de code om draadloos te kunnen internetten). Buiten zag ik dit schilderij van Obama hangen. 

Een zwarte zwerver verderop zag me blijkbaar kijken: Hij zei: Belachelijk toch! President van Amerika, dat is de slechtste baan, die er bestaat. En wie krijgt weer die slechtste baan? Een zwarte!

Batman met condoom

Is BATMAN schrijven leuk?

Ja en nee, vertelde deze Dan Waters. Hij schreef BATMAN RETURNS, dat in Amerika meer dan 150 miljoen dollar aan de kassa opbracht. 

Het is ja leuk, omdat het zijn grootste droom was. Toen hij eraan begon, dacht hij dat het 'beter dan sex' was.

Maar... in Amerika zijn minstens 50 miljoen mensen, die zichzelf Batman-kenner vinden. Zij weten het allemaal beter; een beetje zoals in Nederland iedereen het beter weet dan de trainer van het nationale voetbalelftal. 

En als je ook maar iets fout doet, 'wensen ze massaal dat je kanker krijgt'. En nog veel ergere dingen.

Dus hij moest supervoorzichtig zijn met elk woord, wat hij schreef.  

Batman schrijven bleek dus niet 'beter dan sex', vertelde hij: 'Batman schrijven is als neuken met 50 condooms om'.

Een zelfde soort ervaring had scenarioschrijver William Goldman (MISERY, BUTCH CASSIDY, MARATHON MAN, THE PRINCESS BRIDE plus 20 andere speelfilms). 

Hij kreeg ooit de opdracht om een scenario te schrijven van het toen nog ongepubliceerde boek ALL THE PRESIDENT'S MEN, over de val van President Nixon door de Watergate-affaire. 

Een enorme eer!

Maar ook een enorme last. Want alle feiten moesten kloppen. Want anders zouden "all the president's men" de filmstudio voor vele miljoenen kunnen aanklagen. 

Probleem was: Niemand kende alle feiten nog echt. En de schrijver van het boek moest de identiteit van 'Deep Throat', de mysterieuze grote tipgever geheim houden.

Dus Goldman schreef steeds iets, en vloog dan steeds naar de schrijver om hem het te laten lezen. En dan vroeg hij: Klopt dit, in de zin dat de filmstudio niet aangeklaagd kan worden?

De schrijver zei dan of 'ja' of 'herschrijf het nog maar eens'.

Uiteindelijk kwam het goed. En Goldman's script won een Oscar. 

Maar zo leuk als het voor de buitenwacht leek, was het schrijven dus niet...

Pitch jezelf rijk

Deze meneer is vrolijk. Dat komt omdat hij iets nieuws heeft uitgevonden.

Vroeger ging je een hokje op het station in voor je pasfoto's. 

Dat hokje-idee bracht hem op dit hokje-idee: 

In dit hokje kun je je pitch voor je film of je tv-idee op een camera laten vastleggen.

Net zo lang tot je niet meer zenuwachtig bent en het foutloos als een professioneel acteur kunt vertellen.

En dat filmpje zet hij op een speciale site, waar professionals komen kijken, of ze nog iets zien, waar ze veel geld voor willen betalen. 

Je hoeft er trouwens niet helemaal voor naar dit hokje. Je kunt het ook thuis opnemen, in je eigen relaxte omgeving, en als je wil kun je ook iemand anders voor je laten pitchen. Of je kunt je oma ook even laten zien, als je verhaal toevallig op haar is gebaseerd. 

En dan mail je het filmpje gewoon naar die site.

Volgens deze man is het het ei van Columbus. 

Ik vind het ook wel een beetje Columbus, want je hoeft nu niet zoals Columbus eerst helemaal naar Amerika te gaan (waar je net als Columbus het goud/geld zoekt). 

Pitchen aan Hollywood is ineens binnen handbereik voor iedereen.  Er is geen enkele excuus meer om jezelf niet rijk te pitchen. (Het kost 19 dollar per maand om op de site te staan.)

Het (zwakke) punt is nog een beetje die Hollywood-professionals. Want ik vraag me af of die wel braaf elke dag naar deze site gaan kijken. 

Maar... Hollywood is gebouwd op angst. De angst dat je het volgende gouden idee zal missen. Dus wie weet is dit echt het ei van Columbus... 

Kijk zelf maar op hun site of je het iets vindt: www.pitchq.com.

Schatrijk met vreemd beroep

Deze man is een schatrijk. Elk jaar verdient hij miljoenen met scenarioschrijven. Toch heeft hij al vele jaren geen scenario meer geschreven.

De carriere van deze Paul Guay begon goed. Hij kreeg zijn doorbraak, toen hij gevraagd werd om een grote film te schrijven. Dat was LITTLE RASCALS, gebaseerd op een populaire filmserie uit de tijd van Charlie Chaplin, bedacht door toenmalige studiobaas Hal Roach.

Maar de film kreeg de slechtste kritieken ooit. Eentje ervan was: "Het is maar goed dat bedenker Hal Roach dood is. Want als hij dit zou zien, zou hij spontaan dood vallen."

Gelukkig voor Paul waren de opbrengsten van de film wel weer heel goed. En zo kwam hij toevallig in contact met Brian Grazer. Dat is een levende legende: De producer van tientallen films, als SPLASH, APOLLO 13, DA VINCI CODE, ED TV, AMERICAN GANGSTER en noem maar op. Voor A BEAUTIFUL MIND met Russel Crowe kreeg hij een Oscar.

Deze producer (met gestyled warrig haar, alsof hij net uit zijn bed komt) vroeg aan Paul en diens schrijfpartner of ze nog een idee hadden.

Paul zei: "Tja, we hebben iets over een man, die liegt en-"

De excentrieke producer sloeg meteen een paar keer met zijn vuist op tafel terwijl hij schreeuwde: "I LOVE IT, I LOVE IT, I LOVE IT!!"

Paul was stomverbaasd: Wat doet die producer nou?

Die producer vroeg: "En wat heeft die liegende man voor beroep?"

Paul zei: "Nou, we dachten aan een advocaat en-"

Weer sloeg de excentrieke producer met zijn vuist op tafel, maar nu schreeuwde hij: "WE'RE GOING TO MAKE THIS MOVIE, WE'RE GOING TO MAKE THIS MOVIE!!"

En zo gebeurde het. Paul en zijn schrijfpartner konden meteen aan de slag: Ze hadden twee zinnetjes gezegd, de producer had tien keer met zijn vuist op tafel geslagen, en klaar is kees.

LIAR, LIAR werd een grote hit, in 1994. Maar daarna is er nooit meer een scenario van Paul gekomen.

Toch verdient hij nu meer met scenarioschrijven dan ooit.

Hij vertelde dat dat allemaal komt door het volgende dilemma:

Hij zelf vindt dat er per jaar 400 'echte' films gemaakt worden (kwa budget). Daarvan zijn er zeg maar even 100 comedies.

Hij moet dus zorgen dat hij 1 van die 100 wordt.

Maar er worden elk jaar 50.000 scripts geschreven, die gedeponeerd worden bij het Writer's Guild, en dan waarschijnlijk ook nog eens 100.000 scripts, die niet gedeponeerd worden.

Van die 150.000 scenario's per jaar zijn er zeg maar even 40.000 comedies.

Wat is dan zijn kans: 40.000 comedy-scenario's, die vechten voor 100 plaatsen.

Hoe groot is dan zijn kans dat zijn script gemaakt wordt?

1 op de 400.

Dat betekent dat hij moet zorgen, dat zijn script beter is dan 39.600 andere scripts. Hij schat dat hij dan zeker 1 jaar aan zijn scenario moet werken, om het supertop te krijgen, zodat hij durft te concurreren.

Dat betekent ook: 1 jaar geen inkomsten. En maar hopen dat het scenario verkocht wordt.

Als het niet verkocht wordt, heeft hij 1 jaar geen inkomsten gehad....

Dat is dus nogal een gok...

Dit is de ene kant van zijn dilemma. Nu de andere kant: Door het supersuccesvolle LIAR, LIAR hoort hij bij het kleine clubje van Hollywood van her-schrijvers.

Die worden per week ingehuurd, als een studio wil dat film X doorgaat, maar de bank bijvoorbeeld vindt dat er nog niet genoeg zekerheid is, dat de investering terugkomt.

Dan zegt de studio: "Okee, wij huren de schrijver van het supersuccesvolle LIAR, LIAR in om een polish te doen." En dan vindt de bank dat meestal een "garantie".

Soms huurt een studio wel 6 schrijvers in, die allemaal ooit een aansprekende, succesvolle hit hebben geschreven. Zo wordt bij actiefilms heel vaak de schrijver van SPEED ingehuurd, en als men echt wanhopig is, huurt men William Goldman in, een van de succesvolste scenarioschrijvers alle tijden.

Dat doen ze alleen maar om te "garanderen" dat hun investering met grote winst terug zal komen. En natuurlijk doen ze het ook, om te zorgen dat ze zelf niet ontslagen worden, als de film toch flopt.

Want dan kunnen ze zeggen: "Luister, ik heb er alles aangedaan: Ik heb voor deze film als her-schrijver de schrijvers van JURRASSIC PARC, DA VINCI CODE, STARWARS en HARRY POTTER ingehuurd. Wat had ik nog meer kunnen doen?"

Ik vroeg: "Wat verdien je dan met dat her-schrijven?"

Dat wilde Paul niet zeggen. Maar het minimum is 100.000 dollar per week. En vaak word je dan voor 3 weken gehuurd.

"Maar", zo zei hij, "het ligt vaak veel en veel hoger..."

Ja, het is natuurlijk wel te begrijpen, dat hij niet een jaar op de pof gaat schrijven, als hij af en toe 1 miljoen dollar per maand kan verdienen..

Kom bij de populairste serie ter wereld

CSI is de populairste tv-serie ter wereld. 

Geschat wordt dat er gemiddeld 250 miljoen mensen naar kijken.

Stel je voor: Je schrijft een aflevering en daar kijken TWEE HONDERD VIJFTIG MILJOEN MENSEN naar.

Is dat niet zo'n beetje heel Europa (zonder Rusland). Of heel de Verenigde Staten (zonder Californie)?

Deze Daniele Nathanson schrijft afleveringen van CSI. Het lijkt mij een enorme druk om steeds iets te moeten schrijven, wat een kwart miljoen kijkers goed moeten vinden. 

Maar zij heeft daar geen last van. Haar druk ligt binnen CSI. Want zij schrijft voor CSI-New York (dat grotendeels in Los Angeles wordt opgenomen). 

En CSI-New York scoort vaak net iets minder dan het super populaire CSI-Miami (dat ook grotendeels in Los Angeles wordt opgenomen). 

De baas van CSI stimuleert die concurrentie enorm. Niemand van CSI-New York mag praten met CSI-Miami of met CSI-Las Vegas (dat ook grotendeels in Los Angeles wordt opgenomen). 

Ik vroeg haar hoe je dat nou wordt, schrijver van 's werelds populairste serie?

Nou, dat was heel eenvoudig. Je moest zorgen dat je er 'writer's assistent' werd. 

Dat betekent dat je tijdens CSI-schrijvers-vergaderingen alles notuleert. En later in een logische volgorde zet. Dat is een niet zo makkelijke baan, want de schrijvers roepen allerlei ideeen voor allerlei scenes en verhaallijnen door elkaar heen.

Als je dat goed doet, dan kom je vanzelf aan de beurt. Want tijdens een schrijf-seizoen is er altijd op gegeven moment PANIEK!!!

Bijvoorbeeld als een scenario voor een aflevering ineens wordt afgekeurd door de opperbaas. Dan moet er heel snel een nieuwe komen. Maar alle schrijvers zijn al aan het werk aan andere afleveringen. Wie o wie kan het schrijven? 

Op dat moment zeg je heel casual: "Weet je, ik ben natuurlijk goed op de hoogte, want ik heb alle vergaderingen gevolgd. En nou heb ik toevallig een ideetje-"

En voor je de zin kan afmaken, heb je de schrijfopdracht. 

Als je die goed volbrengt, ben je een 'schrijver waar je op kunt vertrouwen'.

Dat klonk mij nogal als een uitzonderlijk geval in de oren. Maar even later sprak ik een schrijver van de tv-serie PRISON BREAK.  En ik vroeg hem hetzelfde: 

Hij antwoordde: Weet je, ik ben begonnen als 'writer's assistent'. En op gegeven moment zaten ze met hun handen in het haar, want er was iets uitgevallen. En toen zei ik...

Zo doe je dat dus. Als 'writer's assistent' beginnen. Maar hoe word je dat? 

Beide zeiden: Oh, je moet natuurlijk wel een vriendje hebben... 

CSI-schrijver word je dus als je een vriendje binnen CSI hebt...

Kanker zorgt voor wereldhit

Dit is Steve Faber. Ooit schreef hij voor de comedy-serie MARRIED WITH CHILDREN.

Toen kreeg hij kanker.

Sorry, zeiden de dokters, we proberen nog chemo, maar je bent eigenlijk opgegeven.

Steve zag het niet meer zitten. Hij wilde er een eind aan maken. 

In de terminale afdeling van het ziekenhuis, waar hij lag, kon je direct naar iemand voor geestelijke bijstand bellen. Op zijn telefoon stond dat als je '2' draaide, dat je dan direct een rabbi aan de lijn kreeg. Op '3' kreeg je een dominee. Op '4' een priester. En op '5' een iman. 

Maar Steve was Boeddhist. En die stond er niet op. 

Na veel gedoe kreeg hij een net afgestudeerde Boeddhist aan de lijn.

Die zuchtte diep: Moest hij echt vandaag komen? 

Ja, zei Steve.

Echt?

JA!

Een paar uur later liep de Boeddhist binnen. Hij klaagde verschrikkelijk over het verkeer, hij had alleen maar in de file gezeten, wat een gedoe. 

Fijn, dacht Steve: Heb ik dat: Een sjaggerijnige Boeddhist...

Nou, zei de Boeddhist: Wat is er dan zo belangrijk, dat ik helemaal de file in moest?

Steve zei: Ik wil dood.

De Boeddhist zei: Okee. Ga dan dood.

En de Boeddhist vertrok weer. 

Steve was stomverbaasd. Hij riep: Ho, wacht even, is dat alles?

Ja, zei de Boeddhist: Als je dood wil, ga dan dood. En als je wil leven, leef dan. Goedenavond...

En weg was hij. Steve dacht diep na: Ja, dacht ie, daar zit wel iets in. Wat wil ik nu eigenlijk? 

Vanaf dat moment besloot hij dat hij wilde leven. 

En 8 maanden later was hij genezen. 

Hij kon terug naar MARRIED WITH CHILDREN, schrijven voor schoenverkoper Al Bundy en zijn uitzichtsloze bestaan. Hij dacht: Wat zou de Boeddhist gezegd hebben? Waarschijnlijk: Dat kan je doen. Maar dat kan je ook niet doen. 

Hij dacht na: Wat wil ik nu werkelijk? 

Een film! Weg met MARRIED WITH CHILDREN. En hij begon met een vriend een scenario te schrijven.

Dat werd uiteindelijk THE WEDDING CRASHERS. 

Verkocht op de titel, en een tagline: "Verberg de bruidsmeisjes!". Dat was genoeg voor de poster: Twee mannen, de titel en de tagline. Iedereen zag de film meteen voor zich.

De film werd een gigantische kaskraker. Mede dankzij... een sjaggereinige Boeddhist.