Pitch een nieuwe klassieker

Wat is hier fout aan dit plaatje? 

Die man daar natuurlijk. Dit is misschien wel de mooiste plek van de Verenigde Staten.

Dit is MONUMENT VALLEY.  Hier werden een aantal films opgenomen, die KLASSIEKERS werden.

Als je met dit boek van hier opgenomen films rondloopt, is het net of je in een gigantische studio rondloopt.

Ik moest hier vandaag aan denken, toen ik zag welke scripts en pitches Hollywood deze maand heeft gekocht.

Voor heel veel geld.

Maar: Worden dit NIEUWE KLASSIEKERS?

Oordeel zelf maar. Hier zijn er een paar:

Een overval. Dat is niets nieuws. De lokatie wel:  In een onderzeeer. Maar wordt het een KLASSIEKER? 

Deze dan:

Een 12-jarige jongetje, dat op school gepest wordt, krijgt hulp van een nieuwe buurvrouw, die vampier blijkt te zijn. Verkocht voor 1 miljoen dollar.

Of deze: 

Een man ruilt stiekem sperma met zijn beste vriend. Diens vrouw, JENNIFER ANISTON, krijgt een kind. De man zit er nu mee, dat hij alleen weet dat het zijn kind is.

Of deze: 

Een Amerikaanse familie komt tot hun schrik in gevaar nadat ze een huizenruil met een Europeaan hebben gedaan. 

Of deze: 

Robert de Niro en Ben Stiller spelen het vervolg op MEET THE PARENTS en MEET THE FOCKERS: 

Nu ontmoeten we niet de ouders (want dat hebben we al twee keer gehad), maar... de kinderen. 

Titel: LITTLE FOCKERS.

Ik weet het niet. 

Misschien heeft het volgende waar gebeurde verhaal nog de meeste potentie:

Het gaat over de leider van de begeleidingsband van wereldberoemd popzanger met de zonnebril, ROY ORBISON (die liedjes als PRETTY WOMAN en CRYING zingt).

Deze man was niet alleen muzikant, die op toernee met Roy Orbison ging... 

Maar pas veel later bleek dat hij ook het brein achter OCEAN'S ELEVEN-achtige grote museumdiefstallen zat...

Het echte verhaal van een muzikant, die tijdens zijn tournee op ingenieuze wijze musea beroofde...

Heel misschien wordt dat een KLASSIEKER...

Mies Bouwman-idee levert miljoenen op

BRUCE JOEL RUBIN heeft een Oscar gewonnen. Maar het hadden er vele kunnen zijn.

Zijn Oscar won hij voor het schrijven van GHOST, waarin de vermoorde PATRICK SWAYZE via het medium WHOOPI GOLDBERG aan DEMI MOORE probeert te vertellen wie zijn moordenaar is.

In het jaar dat GHOST uitkwam, kwam ook een andere film van hem uit: JACOB'S LADDER.

Twee geweldige films. Toch was Bruce erg gedeprimeerd, toen we hem zagen.

Want: Die films kwamen namelijk meer dan 15 jaar geleden uit, en sindsdien waren er nooit meer zulke eigen scenario's verfilmd.

Waarom? Had hij dan geen scenario's meer geschreven?

Jawel, maar hij zat gevangen in de HOLLYWOOD A LIST.

Dat zit zo: Hij was door deze twee films in de top laag van Hollywood gekomen.

En daar moet je hoe dan ook blijven. Je mag niet ineens iets kleiners gaan doen. Of een mislukking schrijven.

Sinds GHOST en JACOBS LADDER heeft Bruce nog vele scenario's geschreven.

Voor vrouwen voornamelijk. Die gingen dan naar de top 3 vrouwelijke filmsterren.

Maar als bijvoorbeeld JULIA ROBERTS, MEG RYAN of REESE WITHERSPOON niet konden of nee zeiden, dan was het voorbij.

Want hij mocht als "Hollywood A-list"-schrijver niet voor mindere goden schrijven. Dat zou een flop voor hem betekenen. Dus die scripts gingen in de prullenbak.

Waar leeft hij dan wel van?

Van herschrijven. Dat komt met name door GHOST.

Als er weer eens een script verfilmd gaat worden, wil men graag dat "die schrijver van GHOST" er nog eens naar kijkt.

Voor een paar honderd duizend dollar.

Zo heeft Bruce wel degelijk een heleboel films "mede geschreven", die we allemaal gezien hebben.

Zoals SLEEPING WITH THE ENEMY met JULIA ROBERTS. Die is bijna helemaal van zijn hand.

Hij staat niet op de credits, maar kon er wel een leuk strandhuis van kopen. Met een zwembad erbij. En een stuk van het eiland.

Hij heeft ook -onder een andere naam- aan DECEIVED gewerkt.

Daarin ontdekt GOLDIE HAWN dat haar man helemaal niet is, wie hij zei dat hij was.

Dat idee ontstond oorspronkelijk doordat iemand op een avond naar IN DE HOOFDROL keek. Ooit gepresenteerd door MIES BOUWMAN, nu door FRITS SISSING.

Toen dacht die iemand ineens: Stel dat de hoofdrol een vrouw is.

En stel nu dat de programmamakers haar man researchen.

En stel nu dat de programma-makers erachter komen, dat haar man helemaal niet is, wie hij zegt dat hij is...

VERKOCHT.

Bruce klaagde dus dat hij zijn eigen scripts moeilijk verfilmd krijgt omdat hij in de valkuil van de Hollywood A List zit.

Maar over geld hoeft hij niet te klagen. Want hij schrijft re-write na re-write voor veel geld.

Soms vindt hij een script echt te slecht. Als er geen hart in zit. Dan zegt hij:

Guys, you ask me for a paint job on a car that has no motor.

En elk jaar als de Oscars komen, denkt Bruce: Verdomme, ik had er een hoop zelf kunnen winnen...

Een belangrijke Hollywood-les

Een tijdje terug zagen we deze twee Nederlanders in Hollywood.

Zonder dat ze er nou om gevraagd hebben zijn ze "de grootste film-familie" van Nederland.

Eerst BOBBY BOERMANS.

Die is na de Filmacademie naar de AMERICAN FILM INSTITUTE gegaan. 

Dat is een geweldige 2 jarige opleiding, prachtig gelegen op een Hollywood-heuvel.

Alle Hollywoodsterren als STEVEN SPIELBERG, CLINT EASTWOOD en JULIA ROBERTS lopen hier gewoon binnen om even een gastles met al hun geheimen te geven.

Bobby studeerde daar af met een film, die meteen prijzen won. 

Nu reist hij tussen Hollywood en Nederland: Soms doet hij iets hier, soms iets daar: Als regisseur of opnameleider. En over een paar jaar zien we vast zijn eerste grote speelfilm.

Hij is de zoon van regisseur THEU BOERMANS, die een EMMY ontving voor de telefilm DE UITVERKORENE. 

Hij is ook de zoon van MARIJKE VAN DER MOLEN, die produktie en filmfinanciering doet. 

En zijn stiefvader is STAN SCHRAM, die licht en in lichtverhuur doet.

De vrouw op de foto naast hem is zijn stiefmoeder, PAULA VAN DER OEST. Zij kreeg een OSCAR-NOMINATIE voor ZUS EN ZO. 

Haar zus is SANDRA VAN DER OEST, die uitvoerend producent bij films en series is. 

En Paula's man is SANDER VOS, de editor van vele Nederlandse speelfilms.

Zoals ik al zei: Een grote film-familie...

Toen we Paula zagen, had zij met haar agente net een ene SCOTT STEINDORF gezien.

Die man zagen wij een paar maanden daarvoor ook. 

Het is een van de machtigste agenten en producenten van Hollywood. 

Hij maakte onder andere films met NICOLE KIDMAN en ANTHONY HOPKINS.

Hij is tegelijk ook een enorm vervelende, super zelf ingenomen man. Je haat hem al voordat hij iets heeft gezegd. 

Toen wij hem zagen had hij twee grote Russen als "assistenten" bij zich. Hij vertelde dat deze Russen nauwelijks Engels verstonden. 

Waarom had hij deze "assistenten"? Dat durfden we niet te vragen.

Als je je film-idee aan hem wil verkopen is zijn eerste vraag: Komen er 10 miljoen mensen naar deze film.

Als je dan ja zegt, zegt hij: Bewijs het me. 

Als je het niet ter plekke overtuigend kunt bewijzen, is het gesprek over.

Scott komt uit het onroerend goed. Volgens hem is er eigenlijk geen verschil tussen een projektontwikkelaar en een producent:

Een projektontwikkelaar(producent) koopt een stuk eigendom: grond  (een boek). 

Hij huurt een architect (een scenarioschrijver) om een plan te maken. 

Hij huurt een aannemer (een regisseur) om het te maken.

En klaar is je nieuwe eigendom: het huis (de film).

Het enige verschil is dat bij een projectontwikkelaar je precies weet hoe alles gaat. 

Maar als filmproducent lijkt het soms alsof je bij het begin van een productie in een bus stapt,waar je zelf voor betaald hebt, maar...

Je wordt achterin gegooid en je moet maar afwachten wanneer je er ooit uit mag, oftewel:

Als een productie start, moet je als producent maar afwachten wat er gebeurt, en je weet nooit wanneer het klaar is.

Misschien heeft Scott dat meermalen meegemaakt. En is ie misschien nu daarom zo, zoals hij is.

En misschien had hij nu daarom die grote Russen bij zich...  

In Hollywood zeggen ze wel eens dat de test is: Kun je met iemand een avond eten, dan kun je ook met hem werken.

Dat is eigenlijk wel een belangrijke les.

Ik weet niet of ik het een avond met hem vol zou houden...

Je contract bij de beste cocktail van Hollywood

Dit is de oudste bar van Hollywood. En meteen ook de beroemdste.

Hij ligt een paar honderd meter van het beroemde GRAUMAN'S CHINESE THEATRE.

Je ziet hem vaak in films, zoals OCEAN'S ELEVEN.

Vroeger kwamen alle filmsterren en producenten hier. Bijvoorbeeld om over een nieuw contract te praten. Dat schreven ze dan op een bierviltje.

Je kunt er goed eten, als je tenminste van origineel oud-Joods-Oostenrijks eten houdt.

Maar eigenlijk kwamen de sterren voor de wereldberoemde cocktails: van MARILYN MONROE tot PARIS HILTON en van FRANK SINATRA tot MEL GIBSON. 

Die worden de afgelopen halve eeuw gemaakt door deze fantastische man. Die pakt je helemaal in met zijn onvoorstelbare cocktails en zijn verhalen over de sterren.

Ik moest hier aan denken, toen ik gister geinterviewd werd over contracten in film en tv.

Had ik rare ervaringen met contracten gehad?

Ik moest denken aan een tv-serie, waar ik creative producer was.

In mijn contract stond dat mijn naam op de begincredits zou komen DIRECT na de 6 hoofdrolspelers.

Maar dat gebeurde niet. 

NEE-EE, zei de producent: Dat staat wel in je contract, maar wij producenten hebben een ANDER contract met de omroep. En dat geldt.

He, zei ik. Daar wist ik niets van. 

OH NEE?, zei de producent. GOH...

Een jaar later zag ik deze producent weer. Trots vertelde hij dat de serie in Rusland ge-remaket werd.

Hee, zei ik, in mijn contract staat dat ik geld krijg voor elke aflevering die ge-remaket wordt.

NEE-EE, zei de producent: Dat staat wel in je contract, maar in onze algemene bepalingen staat, dat wij eerst al onze verliezen mogen verrekenen.

Algemene bepalingen? Daar wist ik niks van.

OH NEE?, zei de producent: GOH...

Nog bonter maakte een andere Nederlandse producent het.

Hij had afgesproken met een schrijver van een enorm succesvolle drama-serie: Jij krijgt de helft, als ik het verkoop naar buitenland. Okee?

Okee, zei de schrijver. Een half jaar later zag hij de serie op Belgie. Hij belde meteen de producent.

NEE-EE, zei de producent: Jij krijgt de helft als ik hem verkocht. Maar ik heb hem niet verkocht aan de Belgen. Ik heb hem GERUILD.

Moraal: Zorg dat je contract waterdicht is. Dat is nogal wat.

Want een film-contract is bijvoorbeeld het enige contract ter wereld, waarin "winst" niet "winst" betekent. 

In elk film-contract moet dat weer opnieuw gedefinieerd worden.

Hollywood kan er ook wat van. 

Beroemd is het verhaal, dat EDDY MURPHY het verhaal van de film COMING TO AMERICA had gejat van een script dat hij had gelezen.

Iedereen van de film-maatschappij wist dat. Maar niemand durfde de grote filmster te beledigen.

Want Hollywood is maar bang voor 1 ding: Ontslagen te worden (daarom zegt iedereen ook het liefst nee tegen je script, dat is lekker veilig).

De film werd gemaakt, werd een enorm succes, een kleine 300 miljoen aan de kassa in Amerika alleen al.

Toen deed de oorspronkelijke schrijver de filmmaatschappij een proces aan.  

Die wilde een deel van de winst.

NEE-EE, zei de filmmaatschappij. Die 300 miljoen is verlies. En de film zal pas over 40 jaar MISSCHIEN een beetje winst maken.

De filmmaatschappij kon dat nog hard maken ook...

Moraal: Laat nooit je script bij EDDY MURPHY slingeren...   

Hoe start je je carriere (2)

De man links hielp me mijn film-carriere starten. Waarom deze typische Pim-film-still, waar hij met OLGA ZUIDERHOEK opstaat? Daarover straks meer.

Toen ik in het eerste jaar op de FILMACADEMIE zat, kreeg ik ineens een telefoontje van hem.

Ik kende hem alleen als die regisseur/producent, die in de jaren zeventig miljonair was geworden met Nederlands eerste "echt blote" film, BLUE MOVIE.

En de eerste echte (en nu nog mooie) film over Suriname: WAN PEOPLE.

Een half uur later ontmoette ik hem in een cafe. Hij zei: Paul, ik ga over twee dagen een speelfilm maken. Alles is klaar: De cast, de crew, de locaties.

Het zou de eerste 'minimal movie' worden: Niemand wordt vooraf betaald, en het duurt tussen de 5 en 10 dagen. 

Er is alleen een klein probleempje: Er is nog geen scenario. En daarom wordt de produktie helemaal gek.

Ik begreep er niets van.

Pim legde uit: Nou, dat filmverhaal zit zo'n beetje in mijn hoofd. Nog niet helemaal goed en af. 

Maar als ik het nou even vertel, dan schrijf jij er even in twee dagen een goed scenario van. Okee?

Ik zei: Dat heeft nog nooit iemand zo gedaan.

Pim zei: Jij bent toch scenarioschrijver en scriptdoctor en bovendien kun je razendsnel schrijven, hoor ik. 

Dus zie het als een uitdaging: Als je het niet probeert, weet je ook niet of het niet lukt. Wat heb je te verliezen.

Daar zat wel iets in. Dus probeerde ik het. 

Het was een typisch Pim-verhaal: Geen SFX of stunts (want te duur), veel humor (goedkoop) en erotica (ook goedkoop).

En na 48 uur keihard doorschrijven leverde ik het scenario in, op de filmset, om 7 uur 's ochtends. Ik had het net gehaald, want ze gingen over een uur draaien.

Ik was doodmoe, en wilde naar huis fietsen. 

HO! zei iedereen. Je moet hier blijven, want Pim is verdwenen. 

En jij weet alleen wat er in het script staat. Dus jij moet het zo lang regisseren.

Maar dat kan ik niet, zei ik. 

Maar dan helpen we je allemaal, zei de hele cast en crew. Doe het alsjeblieft, want als je nu weggaat, gaat de film niet door.

En zo begon ik te regisseren. Met de hulp van iedereen. Een ideale leerschool.

's Middags om 3 uur kwam Pim ineens op de set. Hij gaf iedereen een hand. En bedankte mij zeer.

Ik was nu doodmoe, en liep mijn fiets: eindelijk naar bed.

HO, zei Pim, je moet verder regisseren. Want ik moet weg.

Jij moet weg?

Ja, zei hij. 

Ja maar, zei ik.

Pim zei: Probeer het gewoon. Wat heb je te verliezen?

Niks, dacht ik. En zo ging het de rest van de film. Elke dag kwam Pim even op de set. Gaf iedereen handen, en bracht een geweldige energie mee. En vervolgens vertrok hij weer.

De film heette LOST IN AMSTERDAM. 

Zo ging het een aantal films van Pim. Ik had de beste leerschool ooit: Ik kon leren regisseren, zonder zelf de echte verantwoordelijkheid te hoeven dragen. 

Daar ben ik Pim nog steeds dankbaar voor, en ik wens iedereen zo'n kans toe (die overigens wel wat durf en overwinning van angst vereist...)

Terug naar deze foto:

Die komt uit Pim's film ALICIA. Daar heeft hij nog steeds spijt van. Althans dat hij deze rol speelt.

Dat kleine bijrolletje gaat namelijk over een man, die geen stijve lul krijgt, terwijl de mooiste vrouwen naast hem in bed liggen, zoals WILLEKE VAN AMMELROOY en deze OLGA ZUIDERHOEK.

Maar  geen enkele acteur wilde deze rol spelen. Ook niet voor het 10 voudige salaris.

Toen speelde Pim de rol zelf maar.

Een kapitale vergissing. Want nog jaren lang werd Pim lacherig op straat door wild vreemden toegeroepen:

"Hee, Pim, krijg je al al weer omhoog, of nog niet, hahaha."

Moraal voor hoe start je je filmcarriere:

Hoop dat je een kans van een nieuwe Pim de la Parra krijgt. 

En speel nooit zelf een rol die je niet gecast krijgt...  

Hoe start je je carriere? (1)

Dit is MIRON. Tijdelijke Nederlander in Hollywood. 

Hij dacht: Ik start mijn carriere als regisseur en scenarioschrijver op het BINGER FILMLAB.

Immers, hij had een aantal scenario's geschreven, waaronder PARPARIM, prachtig verfilmd door regisseur JAAP VAN HEUSDEN.

Maar Miron werd afgewezen. Niet 1 maar 2 keer.

Zelf werd ik op de FILMACADEMIE afgewezen. Men vond mij te jong.

Een jaar later werd ik daar weer afgewezen. Nu vond men mij te oud.

Ik gaf het op.

Maar een paar jaar later hoorde ik dat DICK MAAS (MOORDWIJVEN) pas de derde keer was aangenomen. 

Dus probeerde ik het weer. Maar ik werd weer afgewezen. Ik kreeg toen geen reden.

Ik gaf het op. Maar toen kwam ik MIKE VAN DIEM tegen, die later een Oscar voor KARAKTER won.

Mike zat toen in het tweede jaar van de Filmacademie. Hij zei: Geef je op, want ik kan je misschien helpen.

Ik gaf me voor de VIERDE keer op. Mike zocht uit voor welke commissie ik moest komen.

OEPS. Dat was slecht nieuws, zei Mike. Dat lukt je nooit. 

Maar heel misschien had ik een piepklein kansje:

Er zat namelijk een camera-leraar in mijn commissie. Die moest ik voor mij winnen. En ik moest ook zorgen dat ik hem aan het praten kreeg. 

En vervolgens alleen maar braaf luisteren, dus aan de commissie tonen dat ik een brave leerling was, die graag naar hen zou luisteren.

Bovendien: Als ik luisterde, kon ik niet praten, en je maakt juist fouten als je veel gaat praten.

Mike zei: Zodra je binnenkomt, richt je tot die camera-leraar, en zeg meteen dat je op de Film-academie wil, omdat je anders nooit goed kan leren over de kleur-temperatuur van het licht.

HO, zei ik:  Maar ik wil regisseur worden.

Doe het nou maar, zei Mike.

Zo gezegd zo gedaan. Wat gebeurt er: Die camera-leraar raakt helemaal enthousiast. 

Hij begint lyrisch over de kleurtemperatuur en praat de hele 20 minuten van het gesprek vol. En ik luisterde zo goed als ik kon luisteren.

En ik werd aangenomen. En ik kwam uiteindelijk in een regie-klasje van leerlingen, die eerder ook niet goed genoeg waren bevonden:

zoals FRANK KETELAAR (VUURZEE),  EUGENIE JANSEN (CALIMUCHO), KARIM TRAIDIA (DE POOLSE BRUID) en NICOLE VAN KILSDONK (HOE OVERLEEF IK ME). 

Zo werd ik dus aangenomen op de Filmacademie. Door naar de kleurtemperatuur te vragen en vervolgens mijn mond te houden.

Tien jaar daarvoor werd ik aangenomen op de Theaterschool voor Regisseurs. 

Toen ik daar in het tweede jaar zat, werd ik zelf commissielid. 

Toen alle kandidaten gezien waren, haalde de studieleider alle commissieleden bij elkaar om de vastgestelde 12 nieuwe leerlingen te kiezen.

Iedereen was het over de eerste 4 eens. Na een paar uur praten kwamen we tot 8.  Maar we kwamen maar niet tot die 12.

Toen haalde de studieleider er een paar kratten bier bij. 

En na een tijdje ging het niet meer over de kwaliteiten van de kandidaten, maar over hun uiterlijk.

"Die is geil, die jongen". 

"Als die op school komt, nou dan weet ik het wel met hem."

"Volgens mij draagt hij zijn lul links".

"Nee, rechts, weet ik zeker."

AANGENOMEN, zei de studieleider. En zo werden de laatste 4 puur op hun "geile uiterlijk" aangenomen. 

Ik stapte na afloop woedend op de studieleider af: "Je kunt toch geen regie-kandidaten op hun sexy uiterlijk aannemen?"

Hij keek me aan en zei: "Hoe denk jij dat jij bent aangenomen?"

OEPS. Toen hield ik mijn mond maar.

Miron (van de foto) kwam ik afgelopen jaar in Hollywood tegen. Hij dacht: Als ik er in Nederland niet opkom, dan probeer ik het hier. En daarom volgde hij zijn opleiding daar.

Moraal voor mensen, die hun filmcarriere willen starten: 

Het maakt allemaal niet uit: HOE je je filmcarriere start, ALS je hem maar start.

MORGEN: Hoe start je je carriere, deel 2

Emma Thompson en de schijtende Beer

Deze vrouw is de enige persoon, die een Oscar voor acteren kreeg (HOWARD'S END) en ook een Oscar voor scenario (SENSE AND SENSIBILITY). 

Ik ben een groot bewonderaar van deze ex-vriendin van HOUSE-ster HUGH LAURIE, die alleen maar in HARRY POTTER ging spelen om haar dochter trots te maken. 

De Franse zanger GEORGES MOUSTAKI is een nog groter bewonderaar: Hij schreef een liedje met haar naam: EMMA THOMPSON.

In PRIMARY COLORS zit haar beste scene: 

The Bear Shits In The Woods-scene: 

Daar speelt ze Hillary Clinton. Haar adviseurs durven haar niet te vertellen dat haar man Bill Clinton vreemd is gegaan. Dus hebben ze het over een BEER (Clinton), die stiekem in de bossen  heeft GEPOEPT (vreemd gegaan). 

In mijn film MAFRIKA zit een hommage aan die scene: 

De Ooievaar Die Buiten De Pot Gepist Heeft-scene.

Oorspronkelijk was ze gecast in de SHARON STONE-rol in Paul Verhoeven's BASIC INSTINCT. Achteraf was ze  blij dat ze geweigerd had.

Want ze vond de sexscenes van Sharon belachelijk: Alsof Sharon in plastic was verpakt:

"Ze neukt Michael Douglas als een ezel, maar helemaal niets beweegt aan haar lichaam. Als ik het gedaan had, zouden de stukken in het rond gevlogen hebben."

Misschien vond ze Michael Douglas wel niet aantrekkelijk genoeg. Nee, dan acteur LIAM NEESON: Die vindt ze "sex op benen".

Toen ze een Oscar voor het historische SENSE AND SENSIBILITY kreeg, werd haar research zo geprezen. 

"Research is zo enorm belangrijk!"

Dat viel in het slechte keelgat van deze schrijver van onder andere de films SEA OF LOVE met Al Pacino en SHAFT met Samuel L. Jackson: RICHARD PRICE.

Hij zegt: Schrijfster JANE AUSTEN schreef een paar honderd jaar geleden SENSE AND SENSIBILITY en PRIDE AND PREJUDICE.

Twee prachtige boeken, die een goed beeld van het rijke leven in Engeland toen gaven. 

 (PRIDE AND PEJUDICE is overigens ook tot scenario geschreven door Emma Thompson).

Maar, zegt Richard Price: "Schrijfster Jane Austen heeft daar helemaal nooit research voor gedaan. 

Want Jane Austen woonde in een klein dorpje, en ze heeft haar hele leven nooit ook maar 1 stap buiten dat kleine dorpje gezet."

Daar heeft hij een punt. 

Blijft dat deze EMMA THOMPSON een van mijn favoriete filmsterren blijft...