Vreemde gelegenheid voor filmers in Hollywood

Op een hele vreemde gelegenheid in Hollywood kwam ik de man links weer eens tegen. 

Zijn naam is Karl Iglesias. Zoon van ouders, die de flamengo dansten, en daarom moest hij overal door Europa en Amerika mee, omdat zijn ouders daar optraden. 

Toen Karl ouder werd, ontdekte hij dat hij geen flamengo-danser maar scenarioschrijver wilde worden. Vol goede moed begon hij er aan.

Maar toen ontdekte hij, dat hij ook een beetje lui was. Steeds verzon hij redenen om niet te schrijven.  Hoe doen andere schrijvers dat toch, dacht hij.

Hij ging ze daarom maar interviewen, en vroeg ze naar hun gewoontes. Dat werd het boek 101 HABITS OF HIGHLY SUCCESFUL SCREENWRITERS.  Een bestseller!

Toen kon hij eindelijk zijn scenario gaan schrijven. Maar hij merkte dat hij weer een excuus had. Hij vond dat het scenario wel heel lekker moest weglezen. Dat werd het boek WRITING FOR EMOTIONAL IMPACT. Weer een bestseller!

Okee, toen kon hij eindelijk gaan schrijven. Maar nee, want intussen werd hij overal gevraagd om uit die boeken les te gaan geven. 

Misschien dat hij daarom naar die vreemde gelegenheid ging. Die werd gegeven door deze dame:

Shawn Tolleson. Volgens haar eigen biografie acteerde ze in meer dat 70 toneelstukken, ze regisseerde films, schreef films en leidde ook nog een hoop groepen.  Als... MENTOR. 

Dat is iets waar Amerikanen gek op zijn: Een MENTOR. Liefst je eigen MENTOR. En dan ook nog voor verschillende dingen verschillende MENTOREN.

Het zat vol met filmers: Scenarioschrijvers, acteurs en regisseurs. En zelfs een geldschieter. 

Dit was " JE DOORBRAAK CAMPAGNE VOOR 2009": Ze leerde een methode aan alle filmers om hun doelen voor dit jaar te halen. 

Ze had daar een lijstje met 4 dingen erop, die ik hier in hoofdletters schrijf:

Ze vroeg eerst aan iedereen (en doe mee als je wil): 

1. WELK RESULTAAT WIL JE HALEN IN 2009?

Iemand zei: Een compleet scenario schrijven en verkopen voor miljoenen.

2. WAT IS VOORSPELBAAR DAT ZAL GEBEUREN OMDAT DAT TOT NU TOE GEBEURDE?

Die iemand zei: Dat dat weer niet zal lukken.

3. WAT IS HET MOOISTE DAT KAN GEBEUREN?

Die iemand zei: Dat heel Hollywood om je script vecht.

4. WAT IS EEN DOORBRAAK?

Daarmee bedoelt Shawn:

EEN DOORBRAAK IS EEN STAP, DIE JE NOG NOOIT GEZET HEBT TOT NU TOE:

Die iemand zei: Dat ik een compleet scenario afkrijg. Want tot nu toe lukt het alleen om halve of driekwart scenario's te schrijven.

Okee, zei Shawn: Richt je dan tot wat een doorbraak-stap is. En ga zo steeds een stapje verder. In plaats van jezelf zo'n hoge verwachting geven, dat het -weer- niet lukt. 

En zo ging ze verder met iedereen. De doorbraak-stappen werden vervolgens in een realistische tijdslijn gezet: 

Zoals: Hoe lang denk je serieus nodig te hebben om een eerste scenario-versie af te hebben. Is dat een half jaar? En daarna nog een half jaar voor tweede versie? Nou dan kun je dit jaar realistisch TWEE DOORBRAKEN halen. 

Ik zag dat de hele zaal gek was op dit 'mentoring'. Zou MENTORING ook iets voor filmers in Nederland zijn? Dus proberen serieuze doorbraak-doelen te stellen? En dan met zijn allen in een zaal?

Ik keek naar Karl Iglesias. Die zat ook driftig mee te doen. Wellicht haalt hij dit jaar eindelijk zijn droom-scenario. 

Hij beloofde eerst de Amerikaanse versie van ons boek te bespreken. Dat klinkt eigenlijk weer als uitstel... (als je goed kijkt, zie je dat ie ons boek vasthoudt...)

MORGEN: DE NEDERLANDSE PITCH KEIZER IN HOLLYWOOD 

Pitchen: Schrijf er (bijna) altijd een ster in

De man rechts is de Hollywood's nieuwste film-ster. 

In februari speelt hij de hoofdrol in een film, die in meer dan 3000 filmkopieen in Amerika uitgebracht zal worden. En nog eens 5000 kopieen in de rest van de wereld. 

Toch zal NIEMAND deze film-ster ooit herkennen. 

Waarom? Omdat hij JASON speelt in de remake van FRIDAY THE 13TH. 

En Jason draagt altijd een hockeymasker...

Dat is misschien ook de reden, dat ze niet eens een acteur voor deze rol hebben genomen. Deze zeer beminnelijke Derek Mears is eigenlijk stuntman. En als sinds hij kind was fan van de VRIJDAG DE DERTIENDE film-serie. 

Horror is eigenlijk het enige genre, waar je niet voor de film-ster hoeft te schrijven. 

In alle andere genres moet je (in Amerika) voor een ster schrijven. In je pitch moet een ster meteen horen: Ha, dat is een geweldige rol voor mij. 

En als de ster ja zegt, dan is de film zo goed als gefinancierd...

Dus, zo leren ze je in Hollywood: Je schrijft je script maar voor 1 iemand: Namelijk: De ster. Want de ster bepaalt of je film door gaat. 

Zit er in je pitch geen geweldige hoofdrol voor een film-ster, dan hoef je het niet te proberen.

Of zoals ze hier zeggen: Dan is je pitch nog niet goed. 

In Nederland werkt het anders. Dat komt omdat wij bijvoorbeeld subsidies kennen. En de Nederlandse markt is vaak te klein om een (financieel) succes te krijgen (anders dan Engelstalige films, die meteen de hele wereld over zouden kunnen). Daarom hoef je niet op een ster te schrijven.  

In Amerika wordt echter alles afgerekend op resultaat:  Hollywood is show-BUSINESS. Films kosten geld. Iemand geeft dat geld, maar niet zomaar: hij wil het terughebben, liefst met een dikke winst. Is je film niet succesvol, dan doet het pijn en heeft het grote consequenties voor je. 

Dus... in Amerika moet bij een pitch meteen een ster JA zeggen. 

Zoals deze Jim Carrey nu doet: Hij zegt YES!

Dit komt van dit reclamebord van YES MAN, de nieuwe film van Jim Carrey. 

Het gaat over een man, die eerst overal NEE op zegt. 

En daarna probeert hij overal JA op te zeggen. 

Dat is dus precies wat een pitch moet opleveren: Dat een Jim Carrey meteen JA zegt tegen je pitch...

Pitchen: Hoe is het ontstaan? Ongelooflijk!

De wereldberoemde man links op de foto is er grotendeels de oorzaak van dat we tegenwoordig film-ideeen pitchen. 

En dat was nou juist absoluut NIET zijn bedoeling.

Deze SYD FIELD is de bekendste scenario-guru ter wereld. Hij heeft in de afgelopen 30 jaar meer dan 1 miljoen boeken over scenario-schrijven verkocht. 

Hij verdient groot respect, omdat hij de eerste met scenario-boeken was. En zijn boeken hebben vrijwel elke scenario-schrijver op de een of andere manier beinvloed.

Zelfs nu nog, terwijl hij echt hopeloos achterhaald en verouderd is. 

Hollywood lacht hem hartelijk uit, maar mensen horen hem nog steeds graag, en leraren geven nog graag les uit zijn boeken, omdat hij je doet geloven dat scenario-schrijven simpel is. 

En dat is volstrekt onterecht, want scenario-schrijven is enorm moeilijk.

Hoe komt het nou, dat deze beminnelijke Afgod grotendeels verantwoordelijk is, dat we nu film-ideen pitchen (en daar in 1 klap miljonair mee kunnen worden)? 

Volgens Hollywood's pitch-keizer Robert Kosberg zit het ongeveer zo: 

Vroeger werd Hollywood geregeerd door Studio's.  Iedereen stond onder contract. De studio's gebruikten alleen de scenario-schrijvers, die ze onder contract hadden. 

Toen was het voor een outsider vrijwel onmogelijk om een idee te pitchen. 

Rond de jaren zestig verdween het Studio-contract-systeem. Nu konden de scenarioschrijvers zelf met scenario's aan komen.

Die hadden ze dan geschreven 'on speculation' of 'on spec': In de hoop dat het script verkocht zou worden.  Dat waren er zo'n 2000 per jaar in Hollywood. Dat ging prima.

En toen kwam ineens Syd Field met zijn boek SCREENPLAY. En die vertelde, dat iedereen een echte carriere als scenarioschrijver zou kunnen beginnen. 

Je hoefde alleen maar zijn relatief eenvoudige richtlijnen te volgen, en je had een even grote kans als ieder ander. 

En toen werden er in het begin van de jaren '80 bij de Writer's Guild niet meer per jaar de normale 2000 scenario's aangemeld. 

Nee, ineens waren het er.... 25.000 per jaar!

Dank zij Syd Field.

Een toename van 1250%...

Dat kon Hollywood niet aan. Hoe moesten ze ineens 23.000 meer scenario's per jaar lezen en beoordelen.

De oplossing was simpel: PITCHEN! 

En zo werd het: Geen scenario schrijven, maar pitch je film idee maar in een paar regels. 

Heel bizar dus, dat dit film-idee-pitchen veroorzaakt is door de man, die juist wilde, dat iedereen een carriere begon als scenario-schrijver door ze te leren scenario's te schrijven...

Ongelooflijk eigenlijk...

Net zo ongelooflijk als ik het altijd heb gevonden dat deze man nooit een scenario verkocht heeft. 

Want hij vertelde me een paar jaar geleden, dat hij eigenlijk scenarioschrijver is. Hij hoopte toen dat zijn nieuwe Science Fiction scenario verkocht werd.

Maar in die 30 jaar lesgeven over hoe je een goed scenario moet schrijven, heeft hij zelf nooit een scenario kunnen verkopen...

Pitchen: De Les van de gekste Hollywood acteur

Laatst gingen we naar deze voorstelling: ALL ABOUT WALKEN.

Acht acteurs deden -op een hilarische manier- de film-acteur Christopher Walken na. Die won ooit een Oscar voor THE DEER HUNTER, en speelde als enige Oscar winnaar ooit de boef in James Bond (A VIEW TO A KILL). 

Ook won hij een MTV award voor zijn dans-optreden in Fatboy Slims video 'Weapons of mass destruction'. Als je die niet kent, druk dan HIER. 

Waarom speelden die acht acteurs deze acteur, die meestal geestelijk onstabiele karakters speelt?

Voornamelijk omdat Christopher Walken hele rare pauzes maakt. Iedereen kan hem al een beetje na doen door in een gewone zin vijf vreemde pauzes te laten vallen. 

Je krijgt dan een bijzonder komisch effect. In Amerika is het een cult en een sport om Walken na te doen.  

Bijvoorbeeld in een wedstrijd: Meerdere mensen hebben Walken's monoloog uit PULP FICTION over het horloge uit hun hoofd geleerd. En dan gaat het erom wie het gekste de timing van Walken na kan doen. 

Het was een idioot leuke voorstelling, waar de zaal gierend van de lach continue plat lag. 

Het enige probleem is dat je nooit meer normaal naar hem kan kijken, in 1 van zijn ruim 90 films (want hij slaat nooit een rol af). 

En misschien lukt het jou nu ook niet meer om normaal naar hem in bijvoorbeeld ANNIE HALL, TRUE ROMANCE, WEDDING CRASHERS of Spielberg's CATCH ME IF YOU CAN te kijken. 

(Kijk op youtube bij 'Walken impersonations' en je snapt het. Zelfs Kevin Spacey doet hem genadeloos na).

Wat heeft dit nou met pitchen te maken?

Kijk goed:

Walken zegt om de haverklap WOW. 

Dat is zijn handelsmerk. 

En dat WOW is precies een van de meest onderschatte elementen van een succesvolle pitch: 

Je MOET zorgen dat de luisteraar na het horen van je pitch WOW zegt of denkt. 

Je MOET een emotie bij hem of haar oproepen. Dat kan WOW zijn, of OH GOD WAT ERG.

Of wat dan ook. 

Maar als de luisteraar niet op de een of andere manier een WOW-gevoel bij je pitch krijgt... vergeet het.

Probeer je pitch eerst uit op vrienden en familie. Als niemand spontaan WOW zegt, dan heb je niks. Ook al lijkt het je zelf nog zo'n goede pitch. Maar dan heb je of geen goed genoeg idee, of je hebt het nog niet goed genoeg omgevormd tot een pitch, die WOW oplevert.

Dat zijn meteen twee belangrijke elementen:

1: Hoe krijg je een goed idee?

2: Hoe vorm je dat om tot een goede pitch?

Op deze foto loopt in het midden een van Hollywood's beroemdste producenten: Brian Grazer. Hij produceerde zo'n 80 speelfilms waar onder DA VINCI CODE, THE NUTTY PROFESSOR, APOLLO 13 en de Oscar winnaar A BEAUTIFUL MIND. 

Maar zijn allereerste film ontstond, toen hij langs het strand reed. Hij keek naar de golven. En toen dacht ie:

Zou het niet geweldig zijn , als er een zeemeermin uit de golven naar mij toe kwam...

Oftewel: Zou het niet geweldig zijn om een zeemeermin te ontmoeten?

En dat was zijn pitch, wat later de film SPLASH werd. Een enorme hit, en zijn doorbraak. 

Alleen door dat ene zinnetje. 

Want iedereen aan wie het vertelde reageerde met: 

WOW...

Twinig jaar onder water voor film-succes

Dit is een van de laatste oude filmtheaters in Los Angeles. 

Deze staat in de hippe wijk Los Feliz (spreek uit: Los Fie-les). Het is pas opgeknapt.

Vanmiddag gingen we naar een ander oud filmtheater bij de gezellige Farmer's Market, dat niet is opgeknapt. Op de deur hing een papier: "In zaal 2 werkt de verwarming niet, dus het is er erg koud". 

Gelukkig gingen we naar zaal 1. Maar daar hing een papier: "Dit theater is 87 jaar oud. Er zitten gaten in het dak, dus als het gaat regenen, dan regent het binnen."

En verdomd: Toen we wilden gaan zitten, begon het te regenen, gewoon recht de zaal in...

In het Los Feliz-theater zagen we laatst de film CHANGELING met Angelina Jolie.

Een moedige film over een moeder, die niet haar verdwenen kind terugkrijgt, maar een ander kind, dat beweert haar kind te zijn. In haar strijd om de waarheid gaat ze bijna kopje onder. 

Het moedige van de film is, dat het keihard over de corruptie van de politie van Los Angeles gaat. Weliswaar speelt het zo'n 80 jaar geleden, maar toch. Niemand durft dat. Behalve iemand die niemand durft aan te pakken... regisseur Clint Eastwood.

Dit is de schrijver van CHANGELING, Michael Straczynski. Hij wordt getipt voor een Oscar voor beste scenario. Afgelopen jaar werd hij in Cannes genomineerd voor de Gouden Palm, maar hij won de Palm niet, omdat een paar juryleden maar niet konden geloven dat dit smerige politie-corruptie-verhaal echt van A tot Z waar gebeurd was. 

Inmiddels werkt hij aan films voor Tom Hanks, Brad Pitt, Tom Cruise en regisseur Ron Howard (DA VINCI CODE).

Een succesvol man dus, deze Michael.

Maar dat heeft een grote prijs, vertelde hij.

Hij is vanaf zijn 22ste doodsbang geweest dat hij het niet zou maken als scenarioschrijver.

Daarom stortte hij zich voor 1000% op het schrijven, en hij gaf al zijn karige geld uit aan scenario-boeken en lessen, zodat hij slechts op water en 'beef jerky' leefde. Alleen op zondag gaf hij zichzelf Kentucky Fried Chicken (nu heet het KFC, omdat er te weinig chicken in zit om het chicken te noemen, heb ik ooit horen zeggen.)

Want...he was determined to make it... or die.

Hij gelooft dan ook niet in mensen, die zeggen dat ze "scenarioschrijver willen worden". Hij spuugt daar op: Je BENT scenarioschrijver of je bent het niet.  Het is een keuze. 

Hij heeft er 25 lange jaren over gedaan om te komen, waar hij nu is. Hij vertelde dat hiij daarvoor geleefd heeft als een man onder water, geobsedeerd om te slagen. 

Zo geobsedeerd dat hij niet geleefd heeft.

Dat beseft hij nu. En dat betreurt hij nu.

Maar, vertelde hij, als hij het anders gedaan had, was hij er nooit gekomen, en had hij zijn droom niet waargemaakt...

Een Nederlander naar de top van Hollywood...

Dit beeld staat op de Griffith Observatory, speciaal voor de toeristen, want het slaat eigenlijk nergens op, maar ja, je wil toch iets tastbaars "Hollywood" fotograferen als toerist. 

Vanaf deze heuvel heb je een prachtig uitzicht op de hoge skyline van downtown (waar vaak scenes gefilmd worden, die zich in New York afspelen).

James Dean kwam ooit naar Hollywood om het te maken. Net als zovele anderen.

Ook Nederlanders natuurlijk. En er komen er steeds meer bij, want de laatste tijd zijn er steeds sterkere geruchten dat er weer een paar gerenommeerde filmers naar Hollywood gaan verhuizen.

Dit is regisseur Roel Reine. Hij is al een tijdje in Hollywood bezig. Het gaat behoorlijk goed met hem. Hij regisseerde vorig jaar bijvoorbeeld een film, die in meer dan 1000 bioscopen in Amerika gaat uitkomen. 

Daarvoor regisseerde hij de actie-acteur Steven Seagal in PISTOL WHIPPED, dat door de Seagal-kenners met grote lof is ontvangen.

Roel werd onmiddellijk gevraagd om een volgende Seagal-film te regisseren. Seagal maakt gemiddeld 4 films per jaar, met een gemiddeld budget van 15 miljoen dollar. Hij is vooral populair in Azie, waar zijn films niet direct naar DVD gaan maar eerst in de bioscoop komen. 

Zelf schijnt Seagal van die 15 miljoen dollar het leeuwedeel in zijn zak te steken. En voor die vele miljoenen salaris doet hij geen stunts of echte actie meer, want daar is hij inmiddels te dik voor, dus doet hij alleen close shots, en de rest doen zijn -slankere- body-doubles. 

(De stunts worden overigens gemaakt door de Nederlandse stuntman Dicky Beer, die iets boven Los Angeles woont, en getrouwd is met een vrouw, die laatst door Jaap Jongbloed voor de tv werd opgezocht omdat zij 'het mooiste meisje van de klas" was geweest,)

Roel, die samen is met SAMSAM-actrice Iris Stobbelaar, zei nee tegen een volgende Seagal, want als je hogerop in Hollywood wil, mag je maar 1 Steven Seagal-film op je CV hebben, anders word je vastgepind op "Seagal-regisseur'. 

Roel zocht een nieuwe, grotere uitdaging. En dat werd de film THE MARINE 2. Hij is nu net klaar met deze film vol actie. Gedraaid in Thailand met een gigantisch grote crew van zo'n 200 man.

Zelf deed hij 1 van de 4 camera's. Voor de kenners (zie foto boven): Een ARRI 235.

Hiermee rende hij bijvoorbeeld met een speciale handheld rig in blauwe dekens gehuld door explosies.  Zie de foto hieronder...

Roel is nu met deze film weer een stap verder omhoog naar de top van Hollywood. 

En wie weet volgen er binnenkort nog meer Nederlanders hem naar Hollywood. De vraag is: Willen die filmmakers zo graag naar Hollywood, of willen ze zo graag weg uit (film)Nederland?

Of beide? 

En waarom dan?

Schrijf even een film van 180 miljoen dollar

Dit zijn Christopher Markus en Stephen McFreely. Wat hebben zij de laatste paar jaar gedaan?

Een script van 180 miljoen dollar geschreven. En even later een script van 200 miljoen dollar geschreven.  En beide zijn gemaakt.

Niet slecht voor twee vrienden, die voordat ze deze opdrachten kregen slechts 1 tv-drama hadden geschreven. 

Helemaal niet slecht omdat de eerste speelfilm, THE CHRONICLES OF NARNIA 1, wereldwijd aan de bioscoopkassa alleen al 739 miljoen dollar opbracht. 

En de tweede NARNIA doet het ook niet slecht...

Tussen de twee NARNIA's door schreven ze een film, die ze zelf helemaal te gek vonden: YOU KILL ME.

Dat gaat over een alcoholistische huurmoordenaar (Ben Kingsley), die naar de alcohol anomynous meetings gaat om er van af te komen, omdat het hem dronken niet lukt om mensen te dood te schieten.  

Als zijn mentor daar ontdekt dat Ben een huurmoordenaar is, komt de vraag op, om hem juist NIET te genezen, zodat Ben geen mensen meer vermoordt... 

Een erg leuk idee. Maar de film deed helemaal niets... een grote flop.

Christopher en Stephen baalden daar enorm van. Ze dachten steeds: Wat als we gewoon zelf de regie hadden gedaan?

Maar daarna dachten ze: Wij zijn schrijvers. Het is een beetje zoals een ober, die eigenlijk de chef kok wil zijn: Eigenlijk weet je als ober helemaal niet hoe je in die keuken moet koken. Dus je kunt beter een hele goede ober blijven...

Het liefst zouden ze ieder hun eigen projecten gaan schrijven. Maar dat is enorm riskant in Hollywood, want Hollywood wil duidelijkheid: Ben je een duo? Dan blijf je een duo. Schrijf je comedy? Dan wil ik geen thriller van je, maar een comedy. 

Ze voelen zich een beetje een beroemd popduo, waarvan de een een solo album wil maken. Dat is een groot risico. Dus misschien toch maar niet...

Maar voorlopig zijn er nog een hoop NARNIA's te schrijven... En zeg nou zelf: Wie zou er niet een keertje een film van 200 miljoen willen schrijven?